เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอสมุดโม่อวี่
⬢⬢⬢
ตอนที่ 59 ยอมแพ้จนไม่ต่างจากอันธพาล
“พี่สะใภ้ใหญ่!”
ลู่เสี่ยวเฉิงเห็นซูซีที่ถูกต้อนเข้าไปจนมุม ความหวาดกลัวทำให้เขาเริ่มเหงื่อตก เขาบุกเข้าไปโดยไม่สนใจสิ่งใด มือซ้ายคว้าคนหนึ่งมือขวาคว้าอีกคนแล้วเหวี่ยงออกไปข้างนอก
ลงมือโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย จนคนพวกนั้นถูกเหวี่ยงลงพื้นร้องครวญครางด้วยความเจ็บปวด
เดิมทีเขามาหาผู้กำกับเซียวตามที่พี่ชายบอกไว้ ไม่คิดเลยว่าแค่เพียงครู่เดียวจะได้ยินว่าพี่สะใภ้ถูกสะกดรอยตาม จึงรีบตามมาโดยไม่รอช้า ไม่นึกเลยว่าไอ้พวกเด็กเมื่อวานซืนที่ไม่รู้จักโตจะกล้าคิดร้ายกับพี่สะใภ้เขา เห็นทีจะเบื่อโลกเข้าแล้ว
“อยู่นิ่งๆ เอามือกุมหัวแล้วหมอบลงไป!”
เซียวซานนำลูกน้องล้อมคนพวกนั้นไว้ทันที
เมื่อเห็นใบหน้าที่คุ้นเคยใต้ฝ่าเท้า ใบหน้าที่ดูไม่สบอารมณ์อยู่แล้วของเซียวซานก็ยิ่งดำคล้ำราวกับจะหยดเป็นหมึก เขาอดไม่ได้ที่จะเข้าไปเตะซ้ำคนละสองที จนทำเอาคนพวกนั้นไม่สามารถลุกขึ้นยืนได้อีกเลย
(แปลตามหลัง)