0037

⬢⬢⬢

ตอนที่ 37 โชคดีที่เป็นเธอ และก็โชคดีที่ไม่ได้เป็นเธอ

ซูซีเข้าประตูมาแล้วไม่เห็นผู้บังคับบัญชาจริง ๆ มีเพียงคนบนเตียงที่หัวเราะด้วยใบหน้าเปี่ยมสุขจนคนเห็นอดไม่ได้ที่จะหันไปสนใจ “เฮ้ ดีใจอะไรนักหนา มีเรื่องน่ายินดีอะไรหรือเปล่า เล่าให้ฟังหน่อยสิ!”

ลู่จินเฉาเผลอแตะใบหน้าตัวเองตามสัญชาตญาณ มันเห็นชัดขนาดนั้นเลยหรือ?

เขาปิดประตูแล้วเดินเข้ามา “ผมซื้อข้าวกลับมาด้วย กินข้าวก่อนเถอะ! ซื้อมาเยอะไปหน่อย”