กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 552 เทพศาสตราหลอมกายา
นี่มันเป็นไปได้ยังไงกัน?
เพียงพริบตาเดียว อสูรบาปคนเถื่อนโบราณก็ทิ้งระยะห่างออกไปไกลลิบ ไกลจนถึงขั้นที่สายตาเปล่าไม่อาจจับตำแหน่งของกันและกันได้อีก และเมื่อทำเช่นนั้นได้ มันที่เพิ่งจะวางก้ามผยองและตื่นเต้นจนแทบชูคอชูธงเมื่อครู่จึงค่อยหยุดลง บาดแผลที่ถูกแทงทะลุร่างเมื่อกี้นี้ สำหรับมันแล้วแท้จริงแล้วไม่ได้นับเป็นแม้แต่แผลถลอกผิวเผินด้วยซ้ำ
ไม่ตายไม่ดับสูญ ไม่เพิ่มไม่ลด ไม่แปดเปื้อนไม่บริสุทธิ์
อย่าว่าแต่แค่ถูกแทงทะลุง่ายๆ เลย