กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 527 ปากแข็ง
ยามที่ปราณเสื่อมสลายเบาบางลงหนึ่งส่วน ท้องฟ้าของจินหลิงก็สว่างขึ้นหนึ่งส่วน
มันไม่ใช่ความมืดมิดอันโสมมที่ไม่อาจละลายได้อีกต่อไป แต่เป็นผืนฟ้าราตรีที่พอมองเห็นดวงดาวกะพริบระยิบระยับอยู่รำไร หนานตูที่ถูกปราณเสื่อมสลายห่อหุ้มคล้ายกำลังได้รับการปลดปล่อยออกจากห้วงมิติอาณาเขตเต๋าอันพิศวงทีละน้อย และเหล่าภูตผีปีศาจที่เคยกบดานกระซิบกระซาบด้วยความหวาดกลัวตามซอกหลืบมืดมิดโสมมของเมืองจินหลิงต่างก็พากันอ่อนระโหยโรยแรงลงไปทุกที
อู่เต้าที่บินอยู่บนท้องฟ้า
เปรียบประดุจดาวหางที่ลากเปลวเพลิงลุกโชนไว้เบื้องหลัง บินโฉบชะล้างไปมาซ้ำแล้วซ้ำเล่า