เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 437 ไปคุยถึงหน้าประตู
“ทำเอาอาตมาละอายใจยิ่งนัก ทั้งที่ซินจั๋วเพิ่งแต่งงานใหม่ๆ ปานน้ำผึ้งพระจันทร์ อีกทั้งยังมีคำสั่งทหารติดตัว แต่กลับต้องมาลำบากเดินทางไปด้วยตัวเองเพราะอาตมา อมิตาภพุทธ อาตมานี่ช่างบำเพ็ญเพียรไม่เอาไหนจริงๆ...”
เก้าดินแดนอวิ๋นโจว อูเจิ้น
ที่นี่ทิวทัศน์งดงาม สภาพแวดล้อมร่มรื่น ทั้งยังมีความได้เปรียบอันเป็นเลิศ นั่นคือเป็นที่ตั้งของสำนักพุทธแดนใต้ที่มีชื่อเสียงติดอันดับ ซึ่งก็คืออาณาเขตของวัดโมเคอ ส่วนเหล่าตระกูลใหญ่และผู้มีอิทธิพลในท้องถิ่น ตลอดช่วงเวลาอันยาวนานก็ได้พัวพันกับวัดโมเคออันเป็นแดนสงบแห่งพุทธศาสนานี้ไปเนิ่นนานแล้ว
ส่วนสภาพภายในจริงๆ จะเป็นเช่นไรนั้น อู่เต้าเองก็ไม่เคยรู้ลึกในรายละเอียดมาก่อน
ทว่าปู้จั่นเคยกล่าวไว้
ว่าสำนักของตนนั้นตกอยู่ในสภาพยุคสิ้นธรรมตามที่พญามารปาปีมันต์เคยทำนายไว้จริงๆ