กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 420 ไร้หนทางเรียกพ่อ
บรรดาลูกหลานตระกูลใหญ่ผู้สูงส่งจำต้องก้มศีรษะอันเย่อหยิ่งของตนลงมา
แต่ก่อนพวกเขาเคยดูถูกเหยียดหยามคนเบื้องล่างได้
ใช้ชาติตระกูลและพลังของตนบีบให้ผู้อื่นต้องก้มหัว ซ้ำยังพูดจาสวยหรูว่าพวกนั้นมันสันดานทาส ส่วนกระดูกเหล็กอันแท้จริงของตระกูลใหญ่คือการไม่เกรงกลัวอำนาจบาตรใหญ่ ไม่ยึดติดลาภยศชื่อเสียง มองความเป็นความตายเป็นเรื่องไร้สาระ คำพูดพวกนี้มีคนเชื่อเป็นจริงเป็นจังอยู่บ้าง แต่คนส่วนใหญ่ก็แค่พูดไปเรื่อย เพราะพวกเขาไม่ใช่ฝ่ายที่ต้องก้มหัวคุกเข่าประจบสอพลอ และไม่รู้ด้วยซ้ำว่าการก้มหัวยอมจำนนพวกนี้ เมื่อเทียบกับการเอาชีวิตรอดแล้ว หลายครั้งมันเทียบกันไม่ได้เลยสักนิด