กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 417 เสวียนอู่
‘นี่เราเป็นอะไรไปเนี่ย?’
ประสาทรับรู้ถูกขยายจนพิลึกกึกกือ ราวกับในสมองกำลังฉายภาพหลายสิบภาพพร้อมกัน ภาพเหล่านั้นคล้ายคลึงกันอย่างยิ่ง ทว่าหากสังเกตให้ดี มันคือภาพของสถานที่เดียวกันแต่คนละช่วงเวลา ภาพเหล่านั้นหลั่งไหลเข้ามาในหัวพร้อมกับกาลเวลาที่คลาดเคลื่อน จนชวนให้รู้สึกเวียนหัวพะอืดพะอม ราวกับเนื้อหนังใต้ผิวของตัวเองกำลังพลิกกลับด้าน ทว่าก็ดูเหมือนไม่ได้เป็นอะไรร้ายแรงขนาดนั้น
ประสาทสัมผัสของอู่เต้าถูกยืดออกไป ยืดเสียจนเขาเริ่มหงุดหงิด
น่ารำคาญชะมัด!
น่าหงุดหงิดเป็นบ้า! หายไปให้หมดซะ!!