เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 389 เพื่อสรรพชีวิต
ผืนแผ่นดินผู่ไห่ที่มีลมหนาวพัดกรรโชก ดูราวกับกลายเป็นเขตหวงห้ามของสิ่งมีชีวิตไปแล้ว พื้นที่ซึ่งถูกหิมะหนาทึบปกคลุม นอกจากเหล่านักยุทธ์ที่ออกลาดตระเวน ก็แทบไม่เห็นเงาร่างของผู้อื่นเลย
ภัยธรรมชาติ ภัยจากน้ำมือมนุษย์
ในช่วงเวลาสั้นๆ เพียงหนึ่งสัปดาห์ สิ่งเหล่านี้ก็กลายเป็นเรื่องที่พบเห็นจนชินตาเสียแล้ว
หากเป็นยามปกติ ภัยธรรมชาติที่ไม่ขาดสายบวกกับอัตราการเสียชีวิตจากการเข่นฆ่ากันของเหล่านักยุทธ์ ย่อมทำให้จูเซี่ยตื่นตระหนก และทำให้สองนครหลวงพิโรธอย่างแน่นอน แต่ทว่าในยามนี้คือช่วงเวลาพิเศษ ทุกคนต่างยอมรับสภาพอันเลวร้ายนี้โดยปริยาย อีกทั้งความทรหดของมนุษย์ก็เหนือกว่าที่คิดไว้มาก จึงมองเรื่องนี้เป็นเพียงกลียุคช่วงสั้นๆ ช่วงหนึ่งเท่านั้น
ชีวิตคนก็แค่ผักปลาเท่านั้น
ขอเพียงยังมีชีวิตรอดต่อไปได้ ก็จะไม่มีความโกลาหลครั้งใหญ่