กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 368 เพราะผมเคยมาเยือนที่นี่
การนองเลือดสิ้นสุดลงในวันที่ห้า
อันที่จริงหากพูดให้ตรงเป๊ะก็คือวันที่สี่ เพราะพอถึงวันที่ห้าอู่เต้าก็ออกเดินทางไปแล้ว
คนแซ่อู่อย่างเขามีนิสัยดีอยู่อย่างหนึ่ง นั่นคือการเผื่อเหลือเผื่อขาดไว้เสมอ ในเมื่อตัวเองจะต้องไปแล้ว ย่อมต้องเชือดพวกที่สมควรตายให้เหี้ยนก่อนออกเดินทาง ส่วนพวกที่โทษตายละเว้นได้แต่โทษเป็นมิอาจพ้นก็โยนให้หม่าปู้อีจัดการ คนพวกนี้จะต้องกลับตัวกลับใจเป็นคนดีอย่างแน่นอน
พวกเขาขยาดกลัวจนขวัญหนีดีฝ่อเพราะการเข่นฆ่าของอู่เต้าเข้าให้จริงๆ
กระทั่งท่อระบายน้ำยังอุดตันไปด้วยเศษซากศพ น้ำโสโครกในคูคลองเป็นสีแดงคล้ำติดต่อกันถึงสามวัน แม่งเอ๊ย นี่มันตายห่ากันไปกี่คนวะเนี่ย
ที่น่าอัศจรรย์ยิ่งกว่านั้นก็คือ