เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 347 คิดบัญชี
ท่ามกลางหมอกหนาทึบสุดลูกหูลูกตา ร่างมหึมาที่ยืนตระหง่านอยู่นิ่งไม่ไหวติง เมื่ออยู่ต่อหน้ามัน เซียวรั่วหู่จึงดูเล็กกระจ้อยร่อยราวกับมดปลวก สิ่งมีชีวิตขนาดยักษ์อันพิลึกพิลั่นและผุพังตนนั้นถูกเงาร่างหนึ่งที่อยู่ลึกเข้าไปในสายหมอกเบื้องหน้าดึงดูดความสนใจไปจนหมดสิ้น ราวกับเป็นศัตรูตามธรรมชาติ เพียงแค่ปรากฏตัวก็แผ่กลิ่นอายคุกคามที่ทำให้เหล่าภูตผีปีศาจ แม้กระทั่งเซียน พุทธะ หรือทวยเทพมารก็ไม่อาจมองข้ามได้
ทั้งที่...
ในสายหมอกอันโสมมแห่งนี้ ควรจะเป็นถิ่นของมันแท้ๆ
ทว่าเงาร่างที่บุกฝ่าเข้ามาอย่างแข็งกร้าว กลับปฏิเสธทุกสิ่งอย่างเป็นเรื่องธรรมดา ราวกับกำลังบอกว่า ไม่สนหรอกว่าแกจะมีกฎอะไร กฎของฉันมีเพียงข้อเดียว ใครหมัดหนักกว่า คนนั้นคือคนคุม
เซียวรั่วหู่เองก็สัมผัสได้เช่นกัน