เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 341 มันคือเซียน
"ขั้นสุดขั้ว...?"
หลี่ซิงเซี่ยที่บาดเจ็บสาหัสทั่วร่างจนสภาพไม่ต่างจากปลาตาย ฝืนเงยหน้าขึ้นมองอู่เต้าที่นั่งอยู่ท่ามกลางเศษหินดินโคลนด้วยความยากลำบาก ทั่วทั้งร่างของอีกฝ่ายดูดุดันป่าเถื่อนเป็นอย่างยิ่ง
เขารู้สึกว่าอู่เต้าคือขั้นสุดขั้ว
เพราะการโจมตีทั้งหมดของพวกเขาทั้งสองคนเมื่อครู่ที่กระหน่ำลงบนร่างของอู่เต้าแทบไม่ได้ผลเลย ซ้ำร้ายไม่ใช่แค่ไม่ได้ผล แต่อู่เต้าที่เดิมทีมีบาดแผลกลับฟื้นฟูไปพลางสู้ไปพลาง จนท้ายที่สุดกลับมีเลือดฝาดเปล่งปลั่งและอยู่ในสภาพยอดเยี่ยมสุดขีด ไม่เหมือนคนที่เพิ่งผ่านการต่อสู้เสี่ยงเป็นเสี่ยงตายมาแม้แต่น้อย
เล่นอาศัยความเร็วในการฟื้นฟูอันน่าสะพรึงกลัวของไม่แตกดับมาคลุกวงในตะลุมบอนเน้นๆ!
นั่นเป็นภาพเหตุการณ์ที่ราวกับฝันร้ายชัดๆ