กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 295 ทวีคูณ
เสามนุษย์กำลังพังทลายลง
การถล่มอันน่าสะพรึงกลัวนั้นเป็นสัญญาณแห่งการล่มสลายที่ไม่อาจย้อนคืนของพื้นที่โรงพยาบาล ราวกับเพลิงกัลป์เทกระหน่ำลงมาจากฟากฟ้า หรือมหาอุทกภัยที่กวาดล้างสรรพสิ่งในโลกกำลังบ่าทะลักเข้ามา อัสนีบาตอันเป็นสัญลักษณ์ของวีรบุรุษได้ฟาดฟันทำลายการขัดขืนของเสามนุษย์จนแหลกละเอียด จิตใจด้านลบอันนับไม่ถ้วนของมันล้วนแตกสลายไปท่ามกลางการพังทลายนั้น
ในท้ายที่สุด เสามนุษย์ก็เผยให้เห็นใบหน้ามนุษย์ท่ามกลางเปลวเพลิงที่แผดเผาความโสมม ใบหน้านั้นดูราวกับหัวกะโหลก กรีดร้องครวญครางด้วยความเจ็บปวด พยายามจะแผดเสียงบางอย่างใส่อู่เต้าที่กำลังลุกไหม้
ทว่าสุดท้ายแล้วทุกอย่างล้วนเปล่าประโยชน์