เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 242 มหาราตรีทมิฬ
ร่างเงาดำทมิฬที่โผล่พรวดขึ้นมาอย่างกะทันหันราวกับหลุมดำที่คอยกลืนกินแสงสว่าง ไม่ว่าประสาทสัมผัสจะเฉียบไวแค่ไหน หรือสายตาจะแหลมคมเพียงใดเมื่อทอดมองไป สิ่งที่ประจันหน้าอยู่กลับคล้ายห้วงเหวลึกไร้ก้นบึ้งในร่างมนุษย์ที่พร้อมจะกลืนกินสรรพสิ่งรอบข้างลงไป แม้กระทั่งการขยับไหวโดยไม่รู้ตัวยังทำให้แรงดูดกลืนบิดเบี้ยวตามไปด้วย
สิ่งที่ทำให้ผู้คนรู้สึกขนลุกขนพองที่สุดก็คือ บริเวณปากของร่างมนุษย์สีดำทมิฬนี้มีสีขาวซีดแสบตาแต้มอยู่ มองแวบแรกคล้ายกับเขี้ยวเล็บของปีศาจร้าย ดูดุร้ายเหี้ยมเกรียมจนไม่อาจละสายตา
การปรากฏตัวอันกะทันหันของเขา
ราวกับจู่ๆ ก็พุ่งพรวดเข้ามาจากนอกภาพ เข้ามาขวางคั่นกลางระหว่างอู่เต้ากับข่งเฟยหลวนที่กำลังเปิดศึกตะลุมบอน
ทันใดนั้นเอง!
ร่างเงาสีดำทมิฬนี้ก็ยกสองมือขึ้น
ไม่ว่าจะเป็นวิชาลับเต๋าของข่งเฟยหลวนที่แปรเปลี่ยนมาจากแผ่นยันต์และหยกวิเศษ หรือจะเป็นสายฟ้าไร้รูปไร้ลักษณ์ที่อู่เต้าปลดปล่อยผ่านไท่อา ต่างก็ตกลงบนสองมือสีดำทมิฬคู่นั้นโดยไม่ก่อให้เกิดระลอกคลื่นแม้แต่น้อย มันถูกเขาดูดซับเข้าไปอย่างง่ายดาย และสลายหายไปอย่างไร้ร่องรอยในชั่วพริบตา