เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 239 ศึกระดับเซียน
“ความกังวลของนายก็ไม่ใช่ว่าจะไม่มีเหตุผล แต่เผือกร้อนในตอนนี้ ใครๆ ก็อยากกิน ทว่าไม่มีใครอยากถือไว้ในมือ ก็เลยทำได้แค่ปล่อยให้มันตกลงพื้นไป” ไป๋อันกั๋วรู้ดีว่าอู่เต้ายังหนุ่มแน่น ยังอยู่ในช่วงวัยที่เลือดร้อนและยึดมั่นในความถูกต้อง จึงมีความคิดแบบนี้
พูดง่ายๆ ก็คือ มีความสามารถแค่ไหนก็แบกความกังวลไว้แค่นั้น
การที่อู่เต้ายินดีจะแบกรับเรื่องนี้ไว้
ก็นับเป็นเรื่องธรรมดาของมนุษย์
คำพูดของไป๋อันกั๋วถือว่ากระจ่างแจ้งทะลุปรุโปร่งทีเดียว
“ไม่มีใครเป็นพ่อแม่ใครที่ต้องคอยประคบประหงมดูแลให้รอบด้านขนาดนั้นหรอก ขอแค่ทำแล้วไม่ละอายใจตัวเองก็พอ”
แท้จริงแล้วก็คือ เลิกปมอยากช่วยคนอื่น แล้วเคารพชะตากรรมของแต่ละคนไปเสีย
ในเมื่อเรื่องราวมาถึงขั้นนี้แล้ว สู้รีบถอนตัวออกมาแต่เนิ่นๆ จะดีกว่า จะได้ไม่ถูกดึงเข้าไปพัวพันจนตกเป็นเป้านิ่งในปากของพวกปัญญาชนผู้สูงส่ง คนพวกนั้นจัดว่าเป็นพวกถือคุณธรรมจอมปลอม หากคิดจะเล่นงานใครขึ้นมาจริงๆ ก็แทบจะเอามาตรฐานระดับนักบุญมาวางกรอบให้คุณ ถ้ามีจุดไหนไม่ตรงตามนั้นแม้แต่นิดเดียวก็จะประณามจนคุณป่นปี้ชื่อเสียงย่อยยับ ทั้งที่โลกใบนี้จะไปมีนักบุญที่ไหนกัน