เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย แมวซ่าล่านิยาย
บทที่ 225 คำสาปอาฆาต
ในสภาพแวดล้อมที่โบราณกาลและทรุดโทรมอย่างแดนหวงเฉวียน การที่จู่ๆ มีเรือลำยักษ์โผล่พรวดขึ้นมา แถมยังมองปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นเรือประจัญบานรุ่นโพ่วจวินที่ผลิตโดยจูเซี่ย ความตกตะลึงที่เกิดขึ้นจึงยากจะบรรยาย อู่เต้าแทบจะอดไม่ได้ที่จะสบถออกมาสักคำ กองทัพหลวงของจูเซี่ยยกพลมาถึงปรโลกแล้วหรือยังไงกัน?
ทว่าเรือประจัญบานลำนี้ไม่ได้เรียบง่ายขนาดนั้น
เมื่อเทียบกับเรือแคนูแล้ว
มันที่มีความยาวกว่าสองร้อยเมตรและความสูงกว่ายี่สิบเมตร ยามแล่นอยู่บนผืนน้ำสีดำอันเงียบสงัดราวกับป่าช้า แรงกดดันที่แผ่ออกมาจึงมิอาจมีสิ่งใดเปรียบ ราวกับภูเขาเหล็กมหึมากำลังเคลื่อนบดขยี้เข้ามาอย่างช้าๆ แม้จะไม่ได้เกรี้ยวกราดดุดัน แต่กลับแฝงไว้ด้วยความสิ้นหวังอันหนักอึ้งที่ไม่อาจต้านทาน
ตัวเรือประจัญบานเกาะกุมไปด้วยเพรียง สนิมเขรอะไปทั่วทั้งลำ ชั้นสีเคลือบภายนอกปริแตกเหมือนผิวหนังมนุษย์ เผยให้เห็นเส้นเอ็นและเนื้อเยื่อสีแดงสดด้านใน
มองเห็นได้อย่างชัดเจนว่า
เรือประจัญบานลำนี้เคยผ่านศึกทางเรืออันโหดเหี้ยมทารุณมาแล้ว
บนกราบเรือและตัวเรือมีรอยยุบจากการถูกระดมยิงด้วยปืนใหญ่ให้เห็นอยู่ทั่วไป ยิ่งไปกว่านั้นยังมีบางจุดที่ถูกระเบิดจนเป็นรูโหว่ขนาดใหญ่ ด้านในมืดมิดสนิท คล้ายกับมีสิ่งมีชีวิตอัดแน่นบางอย่างกำลังขยับไหวไปมา
สิ่งที่ทำให้อู่เต้ารู้สึกกดดันและหนักอึ้งที่สุด