เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย แมวซ่าล่านิยาย
บทที่ 220 วิ่งเอาหัวชนตาย
ในแดนหวงเฉวียนแห่งนี้ ไอผีพวยพุ่งเสียดฟ้า ไอหยินแผ่ซ่านคลุมทั่ว แม้กระทั่งแสงจันทร์ที่สาดส่องลงมาจากฟากฟ้าก็ยังดูเยียบเย็นน่าสะพรึงกลัว แทบทุกซอกทุกมุมล้วนมีภูตผีปีศาจเคลื่อนไหวอย่างกระหาย สิ่งอัปมงคลไอหยินอันไร้ขื่อแปเหล่านี้ ต่อให้เป็นภูตผีเทพเจ้าแห่งสำนักยมโลกก็ยังคุมไม่อยู่ ต่างพากันมองไปยังทุ่งกว้างริมหาดน้ำอันสว่างไสวด้วยความโลภโมโทสันระคนหวาดกลัว
ตรงนั้นยามนี้ถูกแสงจันทร์อันเจิดจ้าสาดส่องจนสว่างไสวราวกับเป็นเวลากลางวัน
ในแดนหวงเฉวียน ค่ำคืนที่สว่างกระจ่างตาเช่นนี้แทบจะเป็นไปไม่ได้เลยที่จะปรากฏขึ้น
คนตายได้แสดงสัญชาตญาณชอบเข้าหาแสงสว่างออกมาเป็นพิเศษ
ย่อมดึงดูดสิ่งอัปมงคลและไอหยินชั่วร้ายนับไม่ถ้วนให้แห่แหนกันเข้ามาล้อมไว้ แน่นอนว่าส่วนใหญ่พวกมันทำได้เพียงเฝ้ามองอยู่ห่างๆ ไม่กล้าเข้าใกล้ เพราะในยามนี้บนทุ่งกว้างแห่งนั้น กลิ่นควันธูปอันเข้มข้นตลบอบอวลฉุนจมูกเป็นอย่างยิ่ง เงาร่างของเทพผีจากสำนักยมโลกผู่ไห่ผลุบโผล่พลิ้วไหว นี่คือเทพผีที่คอยลงทัณฑ์ในสำนักยมโลกโดยเฉพาะ เป็นเทพท่องกลางวันกลางคืน และยังถูกขนานนามว่าขุนพลกานหลิ่ว!
เหล่าเทพท่องกลางวันกลางคืนเหล่านี้