เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย แมวซ่าล่านิยาย
บทที่ 192 สกัดกั้น
พายุไต้ฝุ่นที่พัดถล่มเข้ามาอย่างกะทันหันทำให้การใช้ชีวิตของคนธรรมดาทั่วไปปั่นป่วนวุ่นวาย
พอพายุไต้ฝุ่นมา แต่ละบ้านต่างก็ปิดล็อกประตูหน้าต่างแน่นหนา เพราะกลัวจะถูกลมพายุพัดปลิวหายไป ในใจยิ่งกังวลว่าหากพายุลูกนี้รุนแรงขึ้นมา เกรงว่าพืชผลในปีนี้ที่ยังไม่ได้เก็บเกี่ยวคงได้รับผลกระทบไปหมด ซึ่งนี่เป็นเรื่องใหญ่คอขาดบาดตายที่ชี้ชะตาว่าทุกคนจะมีข้าวกินอิ่มท้องหรือไม่
สำนักเหยี่ยวเหินแห่งอวี้ซานเริ่มจัดเตรียมกำลังคนแล้ว
พวกเขารวบรวมชายฉกรรจ์และเหล่ายอดฝีมือจากสำนักยุทธ์เข้าด้วยกัน เตรียมพร้อมปกป้องบ้านเกิดเมืองนอนของตนอยู่ตลอดเวลา
ทว่าเรื่องราวเหล่านี้
สำหรับอู่เต้าแล้วกลับดูเป็นเรื่องที่ค่อนข้างห่างไกล โดยไม่รู้ตัวเลยว่าตนเองได้ก้าวเดินมาไกลมากแล้ว จากปลักโคลนที่ต้องดิ้นรนเอาชีวิตรอด มาสู่ปลักโคลนอีกลูกที่ต้องคลุกคลีฟาดฟัน ดั่งเช่นสายลมบ้าคลั่งที่กำลังส่งเสียงคำรามหวีดหวิวอยู่ในยามนี้ หมุนวนอย่างไม่มีวันหยุดนิ่ง และไม่รู้ว่าจะไปสิ้นสุดลงที่ใด
"จำเป็นต้องไปจริงๆ เหรอคะ"
ตอนที่เหลียนซู่เหนียงรู้ว่าอู่เต้าต้องออกไปทำภารกิจอีกแล้ว
ปฏิกิริยาแรกของเธอคือจับมือศิษย์น้องเอาไว้ แววตาเต็มไปด้วยความกังวลจนยากจะระงับ ศิษย์พี่หญิงตัวน้อยรู้สึกว่าศิษย์น้องเป็นเหมือนว่าวที่มีเพียงด้ายบางๆ เส้นเดียวคอยยึดรั้งไว้ พร้อมจะลอยลับหายไปได้ทุกขณะ หากเป็นไปได้ เธออยากให้อู่เต้าอยู่บ้านและไม่ต้องออกไปไหนเลยจริงๆ