เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย แมวซ่าล่านิยาย
บทที่ 190 ยากมากเลยนะ
ทั้งสำนักเต๋าและพุทธต่างก็ให้ความสำคัญกับคำว่าวาสนา
นั่นหมายความว่า หากวาสนาถึงพร้อม เธอก็ย่อมเข้าสำนักได้เองตามธรรมชาติ หากวาสนายังมาไม่ถึงก็อย่าได้ดันทุรัง เพราะถ้าฝืนไปรังแต่จะนำพาหายนะมาสู่ตัว ทว่าโดยทั่วไปแล้ว วาสนาก็ไม่ได้สลักสำคัญปานนั้น ไม่ว่าพระพุทธเจ้าจะตรัส พระโพธิสัตว์จะกล่าว หรือพระมหาเทพเทียนจุนจะบัญชา ท้ายที่สุดแล้วล้วนเป็นคำพูดของมนุษย์ทั้งสิ้น
ขอเพียงพอไปวัดไปวาได้ ก็ล้วนก้าวเข้าสู่สำนักได้ทั้งนั้น
นอกจากการเปิดรับสมัครศิษย์ใหม่ตามปกติแล้ว
ที่มาของศิษย์ในสำนักส่วนใหญ่ ความจริงแล้วมาจากการที่ผู้อาวุโสพเนจรไปทั่วสารทิศแล้วพากลับมาแต่โบราณกาล ยามยอดฝีมือของสำนักท่องไปในโลกิยะ ได้พบเห็นความทุกข์ยาก ความอยุติธรรม และสรรพสัตว์ ล้วนจะเลือกรับเด็กที่มีชะตาต้องกันกลับมายังสำนัก ในยามนี้เองที่พวกเขาจะเอ่ยว่าเด็กเหล่านี้มีวาสนากับตน
เจ้าพุทธการุญและเจ้าพุทธทมิฬก็ถูกอาจารย์พาเข้าสำนักมาด้วยวิธีนี้เช่นกัน
ในตอนนั้นพวกเขายังพูดไม่เป็นด้วยซ้ำ
พ่อแม่ติดหนี้สินจนถูกพวกคหบดีและผู้มีอิทธิพลบีบคั้นจนตาย พวกเขาจำต้องแย่งอาหารกับสัตว์เลี้ยงในคอกทุกวันเพื่อประทังชีวิต หากไร้ซึ่งการปรากฏตัวของอาจารย์ เมื่อเติบใหญ่ขึ้นพวกเขาคงไม่พ้นถูกพ่อค้าทาสจับไปขายยังต่างแดนเพื่อชดใช้หนี้สินของครอบครัว แต่สำหรับทั้งสองแล้ว ในวันนั้นพวกเขาได้มองเห็นพระพุทธองค์
พระพุทธเห็นสรรพสัตว์ตกทุกข์ได้ยาก มิได้หันหลังนั่งเบือนหน้าหนี ทว่ากลับก้าวเท้าลงสู่นรกขุมนี้