เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย แมวซ่าล่านิยาย
บทที่ 137 เดี๋ยวก็ไปถึงหน้าประตูบ้านแกแล้ว
เวลาที่ใช้ข้ามจากนรกไปสวรรค์แล้วดิ่งกลับลงสู่นรกอีกรอบช่างแสนสั้นเหลือเกิน
ไอ้อ้วนยังไม่ทันได้สัมผัสกับหมัดใหญ่เท่าหม้อดินที่ทักทายอย่างเป็นกันเองเสียที กลับถูกอู่เต้าหิ้วตัวลอยขึ้นมาจากพื้นอย่างรวดเร็ว ดวงตาที่มีวงแหวนสีเงินคู่นั้นกวาดมองเขาประหนึ่งเครื่องเอกซเรย์ เลือดลมในร่างของเหยื่อตรงหน้าที่พอจะมีอยู่บ้างคนนี้ กำลังลดฮวบและเหือดหายไปอย่างผิดธรรมชาติ
ราวกับกำลังถูกเขมือบกินไปอย่างไรอย่างนั้น
อู่เต้าแทบจะฟันธงได้ในทันที
ในยมโลกจำลองอันแปลกประหลาดแห่งนี้ไม่ได้มีแค่หุ่นกระดาษที่ออกอาละวาด อีกพลังหนึ่งน่าจะมาจากเทพเถื่อน อย่างน้อยก็มีพลังของสิ่งอัปมงคลสองสายกำลังทำร้ายผู้คน
"ผมเคยกินขนมเปี๊ยะหอมที่หัวหน้าใหญ่ให้มาครับ!"
ภายใต้แรงกดดันมหาศาลระหว่างความเป็นความตาย สมองของไอ้อ้วนแล่นเร็วจี๋จนฉุกคิดขึ้นมาได้ เขานึกถึงขนมเปี๊ยะหอมที่หัวหน้าใหญ่แจกจ่ายให้พวกหัวหน้าคุมซอยก่อนจะถูกเรียกรวมตัว ของสิ่งนั้นดูภายนอกไม่มีอะไรผิดปกติ แต่พอกินลงไปแล้วทุกคนต่างก็มีอาการซึมกะทือไร้เรี่ยวแรง ต้องเป็นมันแน่ๆ
"อืม งานเข้าแล้ว ฉันว่าขนมเปี๊ยะหอมที่แกกินเข้าไป กำลังกัดกินเครื่องในของแกอยู่"
"ท่านครับ ช่วยผมด้วย!"