เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย แมวซ่าล่านิยาย
บทที่ 123 ยืนตรงแล้วค่อยพูด
เรื่องปาฏิหาริย์วาสนาในโลกนี้มีไม่น้อยเลยจริงๆ
อู่เต้าพอมองออกเลาๆ แล้วว่าแหวนบนมือของอู่ย่างนั้นมีจิตวิญญาณ แม้อีกฝ่ายจะซ่อนตัวได้แนบเนียนมาก แต่ก็ยังถูกสายตาของเขาที่แอบจับจ้องสังเกตในระยะประชิดจับพิรุธจนได้ ในเมื่อเป็นวาสนาปาฏิหาริย์ของน้องชายตัวเอง อู่เต้าจึงไม่ได้ซักไซ้ไล่เลียงให้มากความ เพียงแต่แอบจับตาดูเงียบๆ เท่านั้น
หากเป็นพวกฝ่ายดี การผูกวาสนาดีต่อกันไว้ก็ไม่ใช่เรื่องเสียหาย
แต่หากเป็นมารร้าย
อู่เต้าก็คงต้องเชิญเจิ้งหยางจื่อกับหลวงจีนปู้จั่นมาช่วยโปรดสัตว์เสียหน่อยแล้ว
เชื่อว่าพวกตาเฒ่าพันปีที่ซ่อนตัวอยู่ในสิ่งของแบบนี้ อย่างน้อยก็ต้องพอมีหูตากว้างขวางอยู่บ้าง ยิ่งถ้าไม่มีพลังที่ทัดเทียมกันละก็ รับรองว่าร้อยทั้งร้อยต้องโดนยอดฝีมือรุ่นใหม่ไฟแรงที่ดุดันดั่งมังกรพยัคฆ์อย่างอู่เต้าทุบจนหมดสภาพแน่ๆ
พลังปราณโลหิตและกำลังภายในมันสำคัญมากจริงๆ
หลังจากจัดการเรื่องทุกอย่างเสร็จสิ้น ทางด้านอู่เต้าก็ถือว่าได้พักผ่อนอย่างเต็มที่เสียที
สำหรับเขาแล้ว การพักผ่อนก็คือการฝึกยุทธ์