0084 บทที่ 84 ของขวัญ

บทที่ 84 ของขวัญ

พวกเขาเข้าไปในหุบเขาตอนช่วงเช้า ทว่าตอนออกมากลับเป็นเวลาเที่ยงวันแล้ว

แม้จะรู้สึกเหมือนผ่านเรื่องราวมาไม่น้อย แต่ความจริงความตึงเครียดทั้งหมดกระจุกตัวอยู่ในช่วงเวลาแค่สองชั่วโมงนั้น จึงทำให้รู้สึกราวกับเวลาผ่านไปเนิ่นนาน คนส่วนใหญ่คิดว่าตอนออกมาอย่างน้อยก็น่าจะยามอาทิตย์อัสดงแล้ว เพราะแสงตะวันที่มองเห็นในถ้ำนั้นเปลี่ยนไปรวดเร็วเหลือเกิน

ตอนเดินออกจากถ้ำ อู่เต้ายังรู้สึกกระตุกที่มุมปากอยู่บ้าง

เขารู้สึกว่าภาพเลือดนองเป็นสายธารข้างนอกหากทุกคนมาเห็นเข้า จะทำให้ชื่อเสียงอันขาวสะอาดของตนมัวหมองหรือไม่ คนแซ่อู่อย่างเขาไม่ใช่พวกกระหายเลือดบ้าฆ่าฟันเสียหน่อย

แต่พอพายเรือลำเล็กออกจากถ้ำมาจริงๆ

ความกังวลนี้ก็สลายไปจนหมดสิ้น