กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย แมวซ่าล่านิยาย
บทที่ 80 ทางโล่ง
โครงกระดูกมนุษย์มากมายขนาดนี้...
ความเคียดแค้นชิงชังที่เกาะกุมอยู่บนนั้นไม่เคยจางหายไปตลอดหลายร้อยปี ในช่วงเวลาอันยาวนานที่ถูกพรายค่ายกลบั่นทอนขัดเกลา มันได้กลายสภาพเป็นอารมณ์ด้านลบอันบ้าคลั่งวิปลาสถึงขีดสุด สำหรับอู่เต้าที่ลงมือกรีดถุงหนังด้วยตัวเอง ในชั่วพริบตานั้นเขาคล้ายกับได้เห็นมนุษย์นับร้อยถูกบิดเบี้ยวหลอมรวมเข้าด้วยกันอย่างทุกข์ทรมาน และส่งเสียงกรีดร้องขอชีวิตปนสาปแช่งออกมาพร้อมๆ กัน
แรงกระแทกทางอารมณ์ด้านลบอันรุนแรงสุดขั้วนั้น ไม่ได้ทำให้เขาหวาดกลัวจนเสียศูนย์
หากแต่เป็นโทสะที่ไม่อาจสะกดกลั้น!