0049 บทที่ 49 กู่เรียกวิญญาณ

บทที่ 49 กู่เรียกวิญญาณ

หลี่ซื่อเป็นนักเลงอันธพาลว่างงานคนหนึ่งในหมู่บ้าน

วันๆ เอาแต่ทำตัวลอยชาย รักสบายเกียจคร้าน ชนไก่เล่นหมา เห็นลูกสาวบ้านไหนสวยก็เดินตามไปแทะโลม ตอนที่พ่อแม่ยังมีชีวิตอยู่เขายังพอใช้ชีวิตลอยชายผลาญวันเวลาไปเรื่อยเปื่อยได้ แต่พอพ่อแม่จากไป เขากลับไม่สำนึก ซ้ำร้ายยังยิ่งหนักข้อขึ้น ผลาญสมบัติเก่าจนเกลี้ยง เอาแต่เสพสุขเฉพาะหน้าทำตัวเป็นอันธพาล

จนกระทั่งอายุอานามปาเข้าไปตั้งเท่าไหร่แล้ว แม้แต่เมียสักคนก็ยังหาไม่ได้

เรียกได้ว่าเป็นคนจำพวกที่ใครเห็นใครก็รังเกียจ

แม้แต่พวกเด็กๆ ในหมู่บ้านพอเห็นเขา ก็ยังคอยถ่มน้ำลายและขว้างก้อนหินใส่จากข้างหลัง

หากชีวิตไม่มีเรื่องไม่คาดคิดเกิดขึ้น

คนขี้เกียจสันหลังยาวอย่างหลี่ซื่อที่พบเห็นได้ตามชนบทห่างไกลส่วนใหญ่ในจูเซี่ย ช่วงบั้นปลายชีวิตก็คงใช้ชีวิตไปวันๆ แล้วสุดท้ายพอแก่ชราโรยแรงก็คงจากโลกนี้ไปอย่างเงียบๆ ในซอกมุมใดซอกมุมหนึ่ง

อาจจะมีเพื่อนบ้านใจดีสักคนช่วยตะโกนเรียกคนสองสามคนมาเก็บศพเขาไปฝังไว้ที่สุสานไร้ญาติหลังจากที่เขาตายไป