ตอนที่ 47 ลูกคิดได้แยบยล

ตอนที่ 47 ลูกคิดได้แยบยล

“รีบไปร้านหม่า ห่อขนมที่ออกจากเตาใหม่ ๆ กลับมาสี่ห่อ

อย่ารอช้า ขอเพียงรวดเร็วก็พอ อย่างไรเสียเขาก็กินไม่หมดถึงสองชิ้นหรอก

จำไว้ ยิ่งแสดงท่าทีร้อนรนเท่าไรก็ยิ่งดี

หากลูกจ้างร้านหม่าถาม ก็บอกไปว่าที่ร้านมีแขกผู้สูงศักดิ์มา และเจาะจงว่าจะกินขนมของร้านหม่า

ทางที่ดีให้บ่นพึมพำสักสองประโยคว่า เฮ้อ จินหลิงไม่มีของอร่อยหรืออย่างไร เหตุใดจึงอยากกินของกูซูขึ้นมาได้เล่า!

ต้องจำไว้ให้ดี อย่าจงใจพูดคำเหล่านี้ออกมา ต้องพูดก็ต่อเมื่อผู้อื่นถามเท่านั้น

หรือไม่ก็พูดออกมาโดยไม่ตั้งใจ เข้าใจหรือไม่?

เอ่อ ขนมเหล่านั้นควรใช้กล่องอาหารของร้านหม่าใส่มา