กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เจินจู
ตอนที่ 4 ปลาโง่เสี่ยวไป๋
“เวรเอ๊ย! มนุษย์เงือกงั้นเหรอ?!” ลู่เหว่ยอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง
เห็นได้ชัดว่าเกล็ดสีเงินขาวบนร่างกายท่อนบนของปลาตัวนั้นได้หายไปจนหมดสิ้น และถูกแทนที่ด้วยร่างกายของมนุษย์
เส้นผมยาวสีขาวสลวยดุจเซียน ใบหน้าประณีตงดงามหมดจด คิ้วดั่งใบหลิว จมูกดั่งหยกเนื้อดี ริมฝีปากดั่งดอกซากุระสีชมพู ไม่มีจุดตำหนิใด ๆ สมบูรณ์แบบราวกับถูกพระเจ้าบรรจงแกะสลักขึ้นมา
ดวงตาสีชมพูอ่อนคู่นั้นดูงุนงงไร้เดียงสา แฝงไปด้วยความบริสุทธิ์ใสซื่อ แต่กลับมีเสน่ห์ดึงดูดใจอย่างประหลาด
ไล่ลงมาคือลำคอระหง ผิวพรรณขาวผ่องดุจหยก
ไล่ลงไปอีก... แค่ก แค่ก แค่ก...
ถูกเปลือกหอยสองฝาปิดบังไว้ ไม่มีใครเห็น ข้ามไปเถอะ...
อย่างไรก็ตาม พอจะสรุปได้ว่านี่คือปลาตัวเมีย