เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 433 หากเกิดใหม่ได้ ฉันก็อยากตั้งใจเรียนเหมือนกัน (ตอนอวสาน)
สำหรับชนชั้นหัวกะทิที่แท้จริงในสังคมนี้แล้ว โลกใบนี้ช่างแคบลงไปถนัดตา
เพราะต่อให้เป็นสถานที่สองแห่งที่ห่างไกลกันสุดหล้าฟ้าเขียว เพียงแค่นั่งเครื่องบินก็ใช้เวลาไม่เกินหนึ่งวันหนึ่งคืนเพื่อไปถึง
ช่วงสายยังคงนั่งสนทนาหัวเราะเฮฮาอยู่ที่มหาวิทยาลัยตงไห่ ตกบ่ายอี้หยางกับจ้าวผิงก็เดินทางมาถึงเมืองฮั่นหนิงเป็นที่เรียบร้อยแล้ว
การพบปะกันในคราวนี้แตกต่างจากในอดีต นี่คือการเจรจาทางธุรกิจ และการเจรจาทางธุรกิจย่อมต้องคำนึงถึงความเสมอภาคเท่าเทียมกัน ซึ่งผิดแผกจากการพบปะกันระหว่างมิตรสหาย แม้อี้หยางจะไม่ใช่คนชอบวางมาดโอ่อ่า ทว่าเขาก็ยังคงกดโทรศัพท์หาว่าที่แม่ยาย เพื่อขอยืมรถบีเอ็มดับเบิลยู ซีรีส์ 7 ของเธอมาใช้งาน
เพียงแต่สิ่งที่ชวนให้ประหลาดใจก็คือ หวังฮวาเหมยในสายมีท่าทีอึกอักคล้ายอยากพูดแต่ก็หยุดไว้ ก่อนจะเอ่ยถามขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย "หลี่หลี่ยังไม่ได้บอกอะไรเธองั้นหรือ?"
อี้หยางรู้สึกแปลกใจอยู่บ้าง "บอกอะไรหรือครับ?"
หวังฮวาเหมยนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะออกมา "ช่างเถอะ เรื่องนี้แม่ยังไม่สะดวกที่จะเข้าไปก้าวก่าย รอให้เธอเป็นคนบอกเธอเองก็แล้วกัน"
อี้หยางฟังออกว่าดูเหมือนพี่สาวจะมีเรื่องอะไรบางอย่างที่ยังไม่ได้บอกตนเอง ทว่าในช่วงหลายวันที่ผ่านมาการวิดีโอคอลล์คุยกับพี่สาวก็ไม่พบสิ่งผิดปกติใดๆ ดังนั้นแม้จะรู้สึกสงสัย แต่สุดท้ายเขาก็มิได้ซักไซ้ไล่เลียงในรายละเอียด
การจัดการธุระสำคัญตรงหน้าย่อมเป็นเรื่องเร่งด่วนกว่า