เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 424 รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ
กานเป่าหานข้างกายเมื่อมองเห็นอี้หยาง ก็พลันตื่นเต้นกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาทันควัน เธอส่งสายตามีเลศนัยลึกซึ้งให้เพื่อนสนิท ก่อนจะกระโดดผลุงเข้ามาทักทายอย่างกระตือรือร้น "เจ้าชายน้อยนักกีตาร์!"
เมื่อได้ยินคำเรียกขานที่กานเป่าหานใช้เรียกตน อี้หยางก็แกล้งกระแอมไอแห้งๆ สองที "สวัสดีครับ สวัสดี"
หยางจิ่วเนี่ยนเห็นเพื่อนสนิทถลันตัวเข้าไป ก็พลันเกิดลางสังหรณ์ไม่ดีขึ้นมาทันที จึงรีบดึงแขนเสื้อของเธอไว้
เมื่อหวนนึกถึงการมีปฏิสัมพันธ์ในอดีต ภาพจำที่มีต่ออี้หยางส่วนใหญ่ยังคงเป็นความกระอักกระอ่วนใจเสียมากกว่า
ในตอนแรกที่ได้พบกันในห้องสมุด เขาดูเหมือนจะถูกดึงดูดด้วยเสียงร้องเพลงของเธอ อย่างไรเสียเขาก็เป็นเด็กหนุ่มที่... อืม ดูสดใสและอบอุ่นคนหนึ่ง ในตอนนั้นเธอจึงแอบรู้สึกดีใจอยู่ลึกๆ
แน่นอนว่า ความดีใจเช่นนั้นเป็นเพียงระลอกคลื่นอารมณ์ชั่ววูบในเวลานั้นเท่านั้น ไม่ได้มีโอกาสพัฒนาไปสู่ความรู้สึกเชิงชู้สาวอันใด
ต่อมาเมื่อได้พบเห็นหญิงสาวที่คาดว่าน่าจะเป็นแฟนของเขา ในตอนแรกก็รู้สึกตื่นตาตื่นใจ แต่ก็คิดว่าเป็นเรื่องที่สมเหตุสมผลดีแล้ว ในวินาทีนั้นเธอคิดว่าทั้งสองคนช่างเป็นคู่ที่เหมาะสมกันยิ่งนัก
ทว่าหลังจากนั้นไม่นาน เธอกลับมองเห็นเด็กสาวอีกคนหนึ่งที่สวมเสื้อผ้าที่ดูคล้ายเสื้อคู่รัก จึงจุดประกายให้เกิดความเข้าใจผิดอันยาวนาน...
โชคยังดีที่แม้จะตกอยู่ในความเข้าใจผิด ทว่าในการพบปะกันหลายครั้งหลังจากนั้น ตัวเธอก็ไม่ได้ทำพฤติกรรมอะไรที่ล้ำเส้นหรือเกินเลยออกไป