เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 342 ฝึกฝนจิตใจให้ทนทุกข์ทรมานงั้นเหรอ? ไร้สาระสิ้นดี จุดประสงค์แท้จริงคือทำให้พวกเธอรู้จักเชื่อฟังต่างหาก!
เวลาไม่ได้มีอยู่อย่างเหลือเฟือเลยสักนิด
หรือจะพูดให้ถูกก็คือ คนส่วนใหญ่แทบไม่มีความตระหนักรู้เลยว่า พอกลับเข้าห้องพักแล้วจะต้องรีบเปลี่ยนเสื้อผ้าและวิ่งออกมารวมแถวทันที ประกอบกับสิ่งของที่พกพามามีมากเกินไป โดยเฉพาะกระเป๋าของบางคนที่หนักอึ้งเหลือทน หากพักอยู่ชั้นล่างก็ยังพอทำเนา แต่ถ้าพักอยู่ชั้นบนๆ แค่แบกขึ้นไปก็เหนื่อยแทบขาดใจแล้ว ไหนเลยจะเหลือสมาธิมาสนใจเรื่องอื่นอีก
แถวเริ่มเป็นรูปเป็นร่างขึ้นมาบ้างแล้ว ทว่าก็ยังมีคนวิ่งกระหืดกระหอบลงมาจากอาคารทั้งสองฝั่งอยู่เป็นระยะ
คนที่ติดกระดุมผิดเม็ด สวมหมวกเบี้ยว หรือไม่ก็มัดเข็มขัดสนามหลวมโพรก มีให้เห็นอยู่เกลื่อนตา
เมื่อกลับเข้าแถวแล้ว ทุกคนต่างก็ช่วยจัดแต่งเสื้อผ้าให้กันและกันอย่างเงียบเชียบ
สายตาของเฉินเชากวาดมองไปที่ทุกคน ไม่ปริปากเอ่ยคำใดแม้แต่ครึ่งคำ
ครู่ต่อมา คนที่ขยับเขยื้อนเริ่มน้อยลง ทุกคนกลายสภาพเป็นเงียบกริบ ยืนตัวตรงแหน่ว สายตามองตรงไปข้างหน้า จิตใจตึงเครียดถึงขีดสุด
เฉินเชาก้มดูนาฬิกาข้อมือ จนกระทั่งเวลาล่วงเลยไปถึงสิบแปดนาฬิกาห้านาที เขาจึงค่อยๆ เอ่ยปาก "แต่ละหมวด ตรวจนับยอดคน!"
วิธีการตรวจนับยอดเรียบง่ายและเด็ดขาด ผู้บังคับหมวดสั่งให้ลูกแถวทั้งสามหมู่ในสังกัดของตนนั่งยองๆ ลงพร้อมกันทันที เพียงกวาดสายตามองปราดเดียวก็รู้ว่าขาดไปกี่คน จากนั้นจึงสั่งให้ทุกคนลุกขึ้นยืนตรง แล้วทยอยทำความเคารพรายงานต่อเฉินเชาทีละหมวด