เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 340 หญิงสาวผู้เมารถ
เป็นไปตามที่อี้หยางคาดการณ์ไว้ ทุกคนต่างก็ดูเหมือนจะเดินทางไปท่องเที่ยว กระเป๋าเดินทางยัดแน่นจนแทบปริ
แสงแดดกำลังอบอุ่นพอดี บนลานกว้าง ทุกคนจับกลุ่มสองสามคนยืนคุยกัน รถบัสคันใหญ่จอดเรียงรายเป็นแถวอยู่ไม่ไกล เพื่อรอให้พวกเขาขึ้นรถ
พานหยางลากกระเป๋าเดินทางของเขามาถึงลานกว้างอย่างทุลักทุเล อี้หยางถือกระเป๋าเป้ของตนด้วยมือข้างหนึ่ง สะพายเป้ทหารไว้บนหลังอย่างสบายๆ เหลือบมองพานหยางเป็นระยะพลางผุดรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ออกมา
เป้สะพายหลังทหารดูใหญ่โต ทว่าข้างในล้วนเป็นเครื่องนุ่งห่มและสิ่งทอ น้ำหนักจึงถือว่าเบา
สิ่งที่หนักกลับเป็นสัมภาระส่วนตัวที่พวกเขานำติดตัวมาเองต่างหาก
แน่นอนว่า การที่เขาเดินทางตัวเบาเช่นนี้ ย่อมดูแปลกแยกสะดุดตาในหมู่ผู้คนทั้งหมด
ผู้คนจำนวนมากต่างก็อดที่จะเหลียวมองกระเป๋าเป้ของอี้หยางซ้ำอีกสองคราไม่ได้
พานหยางมองดูอี้หยางอย่างไม่ค่อยยอมแพ้ แอบหัวเราะเยาะในใจ ตอนนี้เดินทางตัวเบาดูเหมือนจะสบายดีหรอก พอไปถึงค่ายทหารเมื่อไหร่ จะเบื่อจนขาดใจตายแน่