เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 335 จุดเริ่มต้นครั้งใหม่
เจียงหลีหลีนั่งอยู่ในร้านกาแฟพักใหญ่
แทนที่จะบอกว่าเป็นร้านกาแฟ สู้เรียกว่าเป็นห้องอ่านหนังสือส่วนตัวที่สามารถจิบกาแฟได้เสียยังจะเหมาะกว่า เธอสังเกตดูแล้ว นักศึกษาในร้านกาแฟแห่งนี้ส่วนใหญ่ต่างก็เปิดแล็ปท็อปหรือไม่ก็นั่งอ่านหนังสือ นานๆ ทีจึงจะมีคู่รักสองสามคู่ที่ไม่ได้พกหนังสือมาด้วย ซึ่งเวลาพูดจาก็ระมัดระวังเป็นอย่างยิ่ง ตรงเคาน์เตอร์บาร์เปิดเพลงบรรเลงเบาๆ เป็นบทเพลงคอนแชร์โตของโมซาร์ต สร้างบรรยากาศที่เงียบสงบและผ่อนคลายอย่างยิ่ง
เธอเอนหลังพิงโซฟา จู่ๆ ก็รู้สึกง่วงงุนขึ้นมาเล็กน้อย เธอสังเกตเห็นคู่รักคู่หนึ่งที่อยู่ไม่ไกล ฝ่ายชายป้อนไอศกรีมให้ฝ่ายหญิงคำหนึ่ง ฝ่ายหญิงยิ้มแป้นอ้าปากงับคำโต จากนั้นคงเป็นเพราะความเย็นจัดแล่นจากเพดานปากขึ้นสู่สมองกระมัง เธอจึงหยีตาด้วยความจี๊ดขึ้นสมอง จนฝ่ายชายต้องเอามือปิดปากหัวเราะคิกคัก
เมื่อได้เห็นภาพนี้ เจียงหลีหลีก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะตามไปด้วย เธอเรียกพนักงานเข้ามาแล้วสั่งบิงซูน้ำแข็งไสมาหนึ่งที่เช่นกัน
ทันใดนั้น ตรงหน้าของเธอก็มีนักศึกษาชายคนหนึ่งเดินมานั่งลงกะทันหัน
ชายหนุ่มสวมแว่นตา ดูสุภาพเรียบร้อยภูมิฐาน เอ่ยถามอย่างมีมารยาท "สวัสดีครับ ขอโทษนะครับ ผมขอนั่งตรงนี้ได้ไหมครับ?"
เจียงหลีหลีลังเลไปนิด สัญชาตญาณบอกให้ปฏิเสธ ทว่าในร้านกาแฟแห่งนี้ดูเหมือนคนอื่นๆ ก็แชร์โต๊ะนั่งร่วมกันทั้งนั้น เมื่อก้มมองนาฬิกาข้อมือ อีกประเดี๋ยวอี้หยางก็คงจะมาถึงแล้ว ถึงเวลาก็คงไม่อยู่ที่นี่ต่อแน่นอน จึงเอ่ยอย่างไม่ใส่ใจว่า "ตามสบายค่ะ"