เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 327 ความสงบนิ่ง
เวลาประกาศผลคะแนนค่อนข้างดึกมาก ต้องรอจนถึงเที่ยงคืนตรงจึงจะสามารถล็อกอินเข้าสู่ระบบเพื่อตรวจสอบคะแนนได้ ทว่าอี้หยางย่อมรู้ดีว่า ในค่ำคืนนี้มีครอบครัวนับไม่ถ้วนที่ไม่อาจข่มตานอนหลับลงได้ จะต้องมานั่งเฝ้ารอคอยอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์อย่างเงียบงันแน่นอน
เจียงหลีหลีหั่นผลไม้เสร็จสรรพ กวาดมือเรียกให้อี้หยางเดินมาหา จากนั้นจึงหมุนตัวไปค้นหากล่องหมากรุกห้าเม็ดออกมาจากมุมหนึ่ง ชวนเขามานั่งเล่นด้วยกัน
อี้หยางไม่มีธุระอะไร อีกทั้งการได้นั่งเล่นหมากรุกหรือทำกิจกรรมใดๆ ร่วมกับเจียงหลีหลี ย่อมเป็นเรื่องสนุกสนานทั้งสิ้น เขาจึงนั่งลง ทั้งสองคนกินผลไม้ไปพลางเล่นหมากรุกห้าเม็ดไปพลาง โดยที่เจียงหลีหลีไม่ได้เป็นฝ่ายเอ่ยถึงเรื่องการตรวจคะแนนสอบเกาเข่าก่อนเลย คงเพราะไม่อยากสร้างบรรยากาศที่ตึงเครียดให้อี้หยาง ทั้งสองเล่นกันไปหลายกระดาน พูดคุยเรื่องสัพเพเหระที่ไม่เกี่ยวข้องกับการสอบ เวลาจึงล่วงเลยผ่านไปอย่างรวดเร็ว
ผ่านไปครู่หนึ่ง เจียงหลีหลีก้มมองเวลา ยังเหลือเวลาอีกตั้งสองชั่วโมงกว่าจะถึงเวลาตรวจคะแนน ท้องฟ้ายามราตรีนอกหน้าต่างมืดสนิท ภายในห้องนั่งเล่นเปิดเครื่องปรับอากาศไว้ อากาศจึงไม่ร้อนอบอ้าว เธอหาวหวอดๆ ออกมาเบาๆ แล้วยกมือขยี้ตา
อี้หยางยิ้มพลางบอก "พี่ครับ พี่ไปนอนก่อนไหมครับ"
เจียงหลีหลีส่ายหน้า "ไม่เป็นไรจ้ะ ฉันไม่อยากนอน ถึงจะง่วงนิดหน่อยแต่ก็ไม่อยากนอน ฉันอยากจะอยู่เป็นพยานรับรู้คะแนนไปพร้อมกับนาย" เธอยิ้มออกมา แววตาพลันกลับมาเปล่งประกายสดใสขึ้นมาอีกครั้งในชั่วพริบตา