เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 310 หนึ่งวันของเจียงหลี่หลี่
หลังจากเมืองฮั่นหนิงย่างเข้าสู่ฤดูร้อน สายฝนก็เริ่มตกลงมาบ่อยครั้งขึ้น
เป็นวันฝนตกวันหนึ่ง
ฝนตกลงมาอย่างไม่ลืมหูลืมตา เสียงหยดน้ำกระทบหน้าต่างดังเปาะแปะไม่ขาดสาย
ทอดสายตามองออกไปนอกหน้าต่าง ทั้งเมืองใหญ่ล้วนจมดิ่งอยู่ท่ามกลางม่านหมอกแห่งสายฝน
เจียงหลี่หลี่ลืมตาขึ้น มองออกไปนอกหน้าต่างอย่างเงียบงัน กะพริบตาปริบๆ ดึงผ้าม่านเบาๆ แล้วยกแขนขึ้นมาบังดวงตาไว้ พลางทอดถอนใจออกมาแผ่วเบาว่า "คาบที่สาม..."
แม้จะยังอยากนอนต่อ ทว่าก็ยังคงลุกขึ้นจากเตียง
เธอขยี้ตาอันงัวเงีย ใช้น้ำเปล่าล้างหน้า เจียงหลี่หลี่มองเห็นตนเองในกระจก หยดน้ำยังคงเกาะพราวอยู่บนใบหน้า
เธอส่งยิ้มอ่อนโยนให้ตนเองในกระจก ใช้นิ้วจิ้มแก้มเบาๆ สัมผัสถึงความยืดหยุ่นและเนียนนุ่มของผิวพรรณ รอจนน้ำบนใบหน้าเกือบจะแห้งแล้ว ถึงได้ดึงกระดาษเช็ดหน้าออกมาแผ่นหนึ่ง ซับคราบน้ำให้แห้งอย่างนุ่มนวล
แตกต่างจากผู้หญิงจำนวนมาก เว้นแต่ในบางครั้งที่แต่งหน้าอย่างเป็นทางการจนต้องใช้โฟมล้างหน้าสูตรพิเศษในการล้างเครื่องสำอาง นอกเหนือจากนั้นปกติเธอมักจะใช้น้ำเปล่าล้างหน้าเสมอ และความเป็นจริงก็ดูเหมือนจะพิสูจน์แล้วว่า การใช้น้ำเปล่าล้างหน้านั้นดีต่อผิวพรรณอย่างยิ่ง