เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 252 ความดื้อรั้นอันอ่อนโยน
เมืองฮั่นหนิงที่ก้าวเข้าสู่ฤดูหนาวอย่างเต็มตัว แม้จะเป็นวันที่ท้องฟ้าแจ่มใสแดดจ้า แต่ก็ยังคงแฝงเร้นไปด้วยไอหนาวอันยะเยือก
บนอาคารเรียนเก่าแก่เปี่ยมประวัติศาสตร์ กระเบื้องเคลือบมีเกล็ดน้ำค้างแข็งเกาะจับเป็นชั้นบางๆ ส่องประกายวิบวับเมื่อต้องแสงตะวัน ด้านล่างคือกลุ่มนักเรียนที่เบียดเสียดกันเป็นกลุ่มก้อน ต่างพยายามเขย่งปลายเท้าชะเง้อคอเพื่อค้นหาชื่อของตนเองบนบอร์ดเกียรติยศที่มีเพียงสามร้อยอันดับแรกเท่านั้น
อี้หยาง หวังซังหนิง และเติ้งเหวินเซียวต่างพูดคุยแลกเปลี่ยนกันอย่างเป็นมิตรอยู่ด้านหลัง
“พักอยู่ที่ไหนน่ะเหรอ?” อี้หยางแอบเหลือบมองหวังซังหนิงเงียบๆ มีความลังเลใจอยู่บ้างว่าจะบอกดีหรือไม่ว่าตนพักอยู่ที่บ้านของเจียงหลีหลี หากพูดออกไปตัวเขาเองย่อมไม่มีปัญหาอะไร แต่เกรงว่าหากมีคนเอาไปลือต่อๆ กันจนกลายเป็นว่าเขากับหวังซังหนิง ‘อยู่กินด้วยกัน’ มันอาจจะส่งผลกระทบต่อฝ่ายหญิงมากกว่า
คงเป็นเพราะสังเกตเห็นสายตาของอี้หยาง หวังซังหนิงจึงเอ่ยขึ้นว่า “เรื่องนี้ความจริงฉันตอบแทนได้นะ ตอนนี้อี้หยางพักอยู่ที่บ้านพี่สาวลูกพี่ลูกน้องของฉันน่ะ”
อี้หยางชะงักไปเล็กน้อย หันไปมองหวังซังหนิง เห็นเพียงรอยยิ้มบางๆ บนใบหน้าของเธอ