เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 222 งั้นฉันไม่เอาแล้ว
วันนี้เป็นวันอาทิตย์ สำหรับเหล่ามนุษย์เงินเดือนแล้วถือเป็นวันที่แสนสบาย
นี่คือยุคสมัยที่แนวคิด 'ทำงาน 996 คือโชคลาภวาสนา' ยังไม่กลายมาเป็นกระแสนิยม อย่างน้อยสำหรับบางองค์กรก็เป็นเช่นนั้น... หนุ่มสาวออฟฟิศจำนวนมากวางมือจากงาน มาเดินทอดน่องบนท้องถนนอย่างสบายอารมณ์ หญิงสาวแต่งกายทันสมัยไม่น้อยเดินแวะเวียนเข้าร้านเสื้อผ้าข้างถนน รถราบนท้องถนนก็เริ่มหนาตาขึ้น บางจุดกำลังมีงานก่อสร้าง ดูเหมือนจะกำลังขยายช่องจราจร—ในระดับผู้บริหารระดับสูงเริ่มมีคนตระหนักแล้วว่าในช่วงเวลาไม่กี่ปีข้างหน้า ทั้งจำนวนคนและจำนวนรถยนต์จะเพิ่มขึ้นอย่างมหาศาล จึงได้ชิงลงมือก่อสร้างขยายถนนหนทางล่วงหน้า ทว่าในช่วงเวลานี้ รถติดจึงกลายเป็นเรื่องปกติธรรมดา... ต้องอดทนกันไปก่อน
ในโรงน้ำชาข้างถนนแห่งหนึ่ง ลูกค้าสองสามโต๊ะกำลังนั่งเล่นไพ่อย่างเพลิดเพลิน บนโต๊ะมุมนั่งเล่นข้างๆ มีลูกค้าจับกลุ่มกันสองสามคนมานั่งพักผ่อน มีเพียงตรงมุมห้องจุดหนึ่ง ชายวัยกลางคนเพียงคนเดียวสั่งชาแดงมาหนึ่งแก้ว นั่งจมดิ่งอยู่ในห้วงความคิดอย่างเงียบเชียบ แลดูแปลกแยกไม่เข้ากับบรรยากาศโดยรอบอย่างสิ้นเชิง
ชายวัยกลางคนผู้นี้ก็คือโหวหลินนั่นเอง
ในตอนนี้ โหวหลินกำลังใช้นิ้วมือหมุนซองบุหรี่บนโต๊ะ เขาใช้นิ้วชี้ขวากดซองบุหรี่ไว้เบาๆ ส่วนนิ้วอื่นๆ ก็สะกิดมุมทั้งสี่ของซองบุหรี่ ซองบุหรี่จึงหมุนติ้วอยู่บนโต๊ะ
ดูแล้วช่างน่าเบื่อหน่ายอยู่บ้าง ผ่านไปครู่หนึ่งดูเหมือนเขาจะดึงสติกลับมาได้ หยุดการกระทำในมือ ดึงบุหรี่ออกมามวนหนึ่งแล้วจุดไฟสูบ