เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 197 ปฏิบัติตามฐานะคน
มันก็เป็นเพียงแค่คำพูดล้อเล่นประโยคหนึ่งเท่านั้น
ทั้งอี้หยางและหวังซางหนิงย่อมไม่มีทางเก็บเอามาเป็นจริงเป็นจัง แม้กระทั่งตัวเจียงลี่ลี่เอง หลังจากพูดประโยคนี้ออกไปก็รู้สึกว่าดูเหมือนจะไม่ค่อยเหมาะสมเท่าไร เพียงแต่พอเห็นสีหน้าตกตะลึงตาค้างของทั้งสองคนแล้วรู้สึกขบขัน จึงแกล้งหัวเราะกลบเกลื่อนปัดผ่านไป
แน่นอนว่า หากอี้หยางได้คบหากับเสี่ยวปาจริงๆ ในแง่จิตใจของเธอก็ไม่ได้เป็นเรื่องที่ยากจะยอมรับแต่อย่างใด ไม่ว่าจะเป็นฝั่งพ่อหรือฝั่งแม่ของเธอ ล้วนไม่สนใจเรื่องฐานะชาติตระกูล แต่ให้ความสำคัญกับอุปนิสัยและคุณธรรมในตัวคนมากกว่า ความคิดของผู้หญิงมักจะฟุ้งซ่านกระโดดไปกระโดดมา พอนึกสะเปะสะปะไปเรื่อย ก็พลันนึกขึ้นมาได้ว่าทั้งสองคนยังไม่ควรมีความรักในวัยนี้ ย่อมต้องตั้งใจเรียนเป็นหลัก...
หวังซางหนิงกำลังแกะกุ้งอยู่ เจียงลี่ลี่วางตะเกียบลงแล้วโพล่งขึ้นมาอย่างกะทันหันอีกประโยคหนึ่ง "พวกเธอสองคนน่ะ ช่วง ม.ปลาย ห้ามมีความรักเด็ดขาดนะ!"
ประโยคนี้ค่อนข้างกำกวม เจตนาดั้งเดิมของเจียงลี่ลี่คือ เธอห้ามมีแฟน และเขาก็ห้ามมีแฟน ทว่าพอเข้าหูคนอื่น ย่อมหนีไม่พ้นที่จะถูกตีความว่า "เธอกับเขาห้ามรักกัน"
หวังซางหนิงแกะกุ้งเสร็จตัวหนึ่ง ก็ยัดเข้าปาก พลางเคี้ยวหยับๆ บ่นพึมพำเสียงอู้อี้ออกมาคำหนึ่ง...
"ขี้บ่นจัง..."
"ว่าไงนะ?"
"แหะๆ..."