เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 195 คำไหว้วานของหวังซางหนิง
หลังจากตัดสินใจว่าจะไปเดินดูสถานที่เปิดรับสมัครสมาชิกชมรม เดิมทีอี้หยางกะว่าจะกินมื้อเที่ยงเสร็จแล้วค่อยตรงไปที่นั่นทันที หากบังเอิญเจอชมรมที่น่าสนใจ ก็จะได้ลองศึกษาในรายละเอียดดูสักหน่อย ชั้น ม.4 พูดตามตรงแล้วไม่ได้ยุ่งวุ่นวายขนาดนั้น อย่างไรเสียความกดดันของการสอบเกาเข่าก็ยังไม่ได้ถาโถมเข้ามาบดขยี้อย่างเป็นทางการ
ที่นั่งในโรงอาหารของโรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยครูมีมากพอ แทบไม่เคยเกิดเหตุการณ์ตักข้าวมาแล้วไม่มีที่นั่งเลย อี้หยางสั่งกับข้าวเนื้อสัตว์สองอย่างและผักหนึ่งอย่าง ทว่าราคากลับไม่ถึงครึ่งหนึ่งของโรงเรียนมัธยมต้นที่อำเภอชิงเหอด้วยซ้ำ ราคาเช่นนี้ชวนให้รู้สึกทอดถอนใจจริงๆ
พอกวาดสายตามองไป นักเรียนส่วนใหญ่ต่างจับกลุ่มสองสามคนนั่งกินข้าวด้วยกัน ทว่าก็มีนักเรียนบางส่วนที่เป็นเหมือนกับเขา ซึ่งคงจะชอบความสงบเงียบหรือชอบอยู่คนเดียว จึงตักข้าวมานั่งกินเงียบๆ ตรงมุมหนึ่งตามลำพัง นี่ก็เป็นภาพทิวทัศน์ที่โรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยครูแตกต่างจากโรงเรียนมัธยมชิงเหอ สำหรับนักเรียนที่นี่แล้ว การอยู่คนเดียวไม่ได้ทำให้พวกเขารู้สึกอึดอัดเคอะเขินแต่อย่างใด ยิ่งจิตวิญญาณมีความเป็นอิสระมากเท่าไร ก็ยิ่งไม่แยแสต่อสายตาของคนรอบข้างมากเท่านั้น