เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 193 แป้นบาสแตกกระจายกับข่าวหนังสือพิมพ์
ลูกบาสเกตบอลลอยละลิ่วพุ่งตรงมา
อี้หยางสะดุ้งวาบ ในเสี้ยววินาทีนั้น เงาสีแดงเข้มที่พุ่งประชิดเข้ามาอย่างรวดเร็วปรากฏขึ้นในคลองจักษุ สมองยังไม่ทันสั่งการประมวลผล... หรือพูดอีกอย่างคือ ในวินาทีนั้นสมองตระหนักรู้แล้วว่ามันคือลูกบาสเกตบอล ทว่ายังไม่ทันได้ออกคำสั่งสั่งการ เอวของเขาก็เอนงอไปด้านหลังอย่างฉับไว ลูกบาสเกตบอลเฉียดปลายจมูกของเขาผ่านไปอย่างหวุดหวิด...
ตอนนี้เองสมองถึงค่อยตอบสนองทัน อะดรีนาลีนพลุ่งพล่านฉับพลัน อี้หยางแทบจะสำลักน้ำลาย ลูกบาสเกตบอลลอยเลยไปกระแทกเข้ากับแปลงดอกไม้ริมทาง พร้อมกันนั้นทิศทางที่ลูกบาสพุ่งมาก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้น "เพื่อนนักเรียน ช่วยเก็บลูกบอลให้หน่อยครับ!"
ในใจของอี้หยางสบถลั่นว่าเก็บให้พ่อมึงสิ ทว่าใบหน้ายังคงไร้อารมณ์ เขาก้าวเดินไปหาลูกบาสเกตบอล ก้มลงอุ้มลูกบอลขึ้นมา แล้วหมุนตัวกลับไป กำลังเตรียมจะทำให้อีกฝ่ายได้รู้ซึ้งว่าอะไรคือพลัง... ทว่าพอเห็นคนที่ตะโกนบอกให้ตนช่วยเก็บลูกบอล เขาก็ชะงักไปเล็กน้อย... คนคุ้นหน้านี่หว่า
กัวติ่งคนนั้น นักเรียนชั้น ม.5 ที่เป็นอาสาสมัครในวันมารายงานตัว
อี้หยางคิดดูแล้ว จึงข่มอารมณ์ยอมทนไว้
กัวติ่งไม่ได้ตระหนักเลยว่าอารมณ์ของอี้หยางเพิ่งจะนั่งรถไฟเหาะตีลังกาจากโกรธจัดกลับมาสู่ความสงบนิ่ง ในเวลานี้เขาก็จำอี้หยางได้เช่นกัน "เอ๊ะ นายนี่คือนักเรียน ม.4 คนนั้น... อี้หยาง!"
"ครับ"
อี้หยางโยนลูกบาสเกตบอลกลับไปให้อย่างแผ่วเบา