เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 153 การแลกเปลี่ยนเริ่มต้น
ทุกสิ่งทุกอย่าง มีเพียงยามที่ไม่ใส่ใจเท่านั้น จึงจะสามารถปล่อยวางได้อย่างปลอดโปร่งดั่งสายลมพัดผ่าน ทว่าเมื่อใดที่ในใจเกิดความใส่ใจขึ้นมา ต่อให้ปากจะพร่ำบอกว่าไม่ใส่ใจเพียงใด ก็ล้วนดูเหมือนเป็นการพยายามปกปิดจนยิ่งเปิดเผยพิรุธออกมาอยู่ดี
หลังจากงานรวมญาติประจำตระกูลผ่านพ้นไป ชีวิตก็กลับคืนสู่วิถีทางตามปกติอีกครั้ง ความฮือฮาที่เกิดจากเรื่องนักเรียนดีเด่นสามด้านระดับมณฑลภายในตระกูลย่อมดำเนินต่อไปอีกระยะหนึ่ง ในช่วงเวลาไม่กี่วันนี้ อี้หยางจึงถือว่าได้สัมผัสกับความอบอุ่นและเย็นชาของน้ำใจมนุษย์อยู่บ้าง
ย่อมมีญาติบางคนที่รู้สึกยินดีกับเขาจากก้นบึ้งของหัวใจอย่างแท้จริง ทว่าก็มีไม่มากนัก และการจะมองว่าใครยินดีกับเขาด้วยความจริงใจหรือไม่ ด้วยสายตาของเขาย่อมมองปราดเดียวก็ทะลุปรุโปร่ง คนเหล่านี้อี้หยางจึงจดจำไว้ในใจทีละคน ส่วนคนอีกกลุ่มหนึ่ง ภายนอกก็เอ่ยแสดงความยินดีไปตามมารยาท อาจเป็นเพราะเกรงใจ หรืออาจเป็นเพราะมี "สายตายาวไกล" รู้ว่าการที่สามารถคว้าตำแหน่งนักเรียนดีเด่นสามด้านระดับมณฑลมาครองได้ในยามนี้ ในอนาคตย่อมมีโอกาสไม่น้อยที่จะกลายร่างเป็นมัจฉาเผ่นโผนข้ามประตูมังกร หากในตระกูลมีบุคคลระดับนี้โผล่ขึ้นมาจริงๆ วันหน้าอาจจะได้พึ่งพาบารมีบ้าง อย่างไรเสียในตอนนี้การเอ่ยคำหวานสรรเสริญสักสองสามคำก็ไม่ได้ทำให้ตนเองสูญเสียอะไรอยู่แล้ว