เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 137 การอำลา
ความจริงแล้ว อี้หยางไม่รู้คำตอบที่ถูกต้องจริงๆ นั่นแหละ
ต้องยอมรับเลยว่า บริษัทหัวเว่ยในอนาคต ด้วยปัจจัยการขับเคี่ยวระหว่างจีนกับสหรัฐฯ และปัจจัยอื่นๆ ได้กลายมาเป็นบริษัทที่ประชาชนทุกคนทั่วประเทศต่างรู้จักกันเป็นอย่างดี แม้แต่คุณลุงชาวไร่ชาวนาก็ยังรู้สึกภาคภูมิใจที่ได้ครอบครองโทรศัพท์มือถือหัวเว่ยสักเครื่อง ทว่า ณ จุดเชื่อมต่อของกาลเวลานี้ บริษัทหัวเว่ยยังไม่ได้กลายมาเป็น "หัวเว่ยของคนทั้งชาติ" ในลักษณะเช่นนั้น
และการที่แบรนด์หัวเว่ยกลายเป็นที่รู้จักของคนทั้งประเทศ อี้หยางจำเวลาที่แน่ชัดไม่ได้ แต่น่าจะเป็นช่วงสองสามปีที่แพลตฟอร์มคลิปวิดีโอสั้นอย่างโต่วอิน (TikTok) หรือไคว่โส่วกำลังฮิตระเบิดเถิดเทิง หากลองนับดูแล้ว ก็น่าจะอีกราวๆ เจ็ดถึงแปดปีหลังจากนี้
ในปัจจุบัน ในตลาดโทรศัพท์มือถือยังแทบหาโทรศัพท์ของหัวเว่ยไม่เจอด้วยซ้ำ นานๆ ครั้งถึงจะเจอในร้านขายโทรศัพท์มือถือแบรนด์โนเนม... โดยทั่วไปผู้คนคงจะจัดหัวเว่ยให้อยู่ในกลุ่มแบรนด์ในประเทศระดับเดียวกับจินลี่หรือคังเจียกระมัง
ทว่าสัญชาตญาณของอี้หยางกลับบอกเขาว่า คำตอบของโจทย์ข้อนี้ต้องเป็นหัวเว่ยอย่างแน่นอน
การผงาดขึ้นมาของบริษัทหนึ่ง ย่อมไม่อาจเกิดขึ้นมาจากความว่างเปล่า ก่อนที่ทุกคนจะได้ยินชื่อของมัน ในวงการใดวงการหนึ่งมันย่อมเป็นพี่ใหญ่ระดับหัวแถวอยู่แล้ว... จริงสิ ธุรกิจหลักของหัวเว่ย ดูเหมือนจะเป็นด้านการสื่อสารโทรคมนาคมใช่ไหมนะ?
เพียงแต่ว่า ความคิดเหล่านี้ในใจย่อมไม่อาจป่าวประกาศให้คนภายนอกรับรู้ได้