เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 135 คำนวณออกมา
อี้หยางนั่งลงตรงมุมมุมหนึ่ง ข้างกายย่อมมีลั่วลั่วเยว่และหลัวปิงนั่งอยู่ด้วย
เรื่องนี้ช่างทำให้ผู้คนพูดไม่ออกบอกไม่ถูกจริงๆ... ในฐานะผู้เข้าแข่งขัน ที่นั่งของพวกเขาไม่ได้อยู่แถวหน้าสุด กระทั่งพูดได้ว่าเป็นตำแหน่งที่แย่เอามากๆ—มีเสาต้นใหญ่ต้นหนึ่งตั้งตระหง่าน บดบังทัศนียภาพในการมองเวทีไปพอดี
ลั่วลั่วเยว่เอ่ยว่า: "พวกสภานักเรียนยึดตำแหน่งที่ดีที่สุดไปหมดเลย... น่าโมโหชะมัด พวกเขาไม่รู้เหรอไงว่าใครคือตัวเอกของวันนี้กันแน่น่ะ?"
ทว่าอี้หยางกลับส่ายหน้า: "ความจริงแล้วการจัดที่นั่งแบบนี้ให้พวกเรามันสมเหตุสมผลมากเลยนะ รอเดี๋ยวพอการแข่งขันเริ่มขึ้น พวกเราก็ต้องขึ้นไปบนเวทีอยู่แล้ว ในเมื่อต้องขึ้นไปบนเวทีแล้ว จะนั่งตรงไหนข้างล่างมันสำคัญอะไรล่ะ? ส่วนพวกสภานักเรียนน่ะ... อืม ถึงอย่างไรก็อุตส่าห์มาทำงานเป็นแรงงานเถื่อนกันตั้งนาน ให้พวกเขาได้นั่งข้างหน้าดูเรื่องสนุก มันก็สมเหตุสมผลดีแล้วนี่"
หลัวปิงหันมามองอี้หยางด้วยความประหลาดใจ เขาสามารถมองปัญหาจากมุมมองนี้ได้ด้วยเหรอเนี่ย...
ลั่วลั่วเยว่อึ้งไป พยักหน้าเบาๆ: "ที่นายพูดมาดูเหมือนจะมีเหตุผลอยู่นะ... หือ? แรงงานเถื่อน ฮ่าๆๆ... จริงด้วยสิ แรงงานเถื่อน..." เธอเพิ่งจะเข้าใจความหมายของคำว่าแรงงานเถื่อนที่อี้หยางพูด จึงหัวเราะร่าออกมาอย่างดีเลย์
หลัวปิงเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ เอ่ยว่า: "ตำแหน่งนี้ความจริงดีมากเลยนะ ดูสิ จะนั่งเอียงกะเท่เร่ยังไง หรือจะทำเรื่องของตัวเองยังไง ก็ไม่มีใครมองเห็นเลย"