เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 122 ต้องชนะให้ได้
หลังจากการแข่งขันตอบปัญหาความรู้สิ้นสุดลง ก็ล่วงเลยเวลาเลิกเรียนมาเกือบครึ่งชั่วโมงแล้ว ห้องเรียนย่อมว่างเปล่าไร้ผู้คน พอเดินกลับไป ก็มีเพียงสามคนที่ยังคงนั่งรออยู่ในห้องเรียน
ชิวเกั่วหรันกับจ้าวเฉียงกำลังยืนคุยกันอยู่ที่มุมห้อง หม่าซืออวี่นั่งอยู่ข้างๆ พยักหน้ารับเป็นระยะๆ เนื่องจากการรวมกลุ่มสังสรรค์ในหลายๆ ครั้งที่ผ่านมา ตอนนี้พวกเขากลายเป็นเพื่อนที่สนิทสนมคุ้นเคยกันมากแล้ว
เมื่อเห็นอี้หยางเดินเข้ามา ชิวเกั่วหรันก็โบกมือทักทายด้วยความตื่นเต้น หม่าซืออวี่ก็ลุกขึ้นยืนเช่นกัน
ลั่วลั่วเยว่เหลือบมองอี้หยาง "นายยังมีนัดอีกเหรอ? ฉันยังคิดว่าเลิกเรียนแล้วพวกเราสามคนจะไปหาอะไรกินด้วยกันเสียอีก"
อี้หยางเอ่ยว่า "ทำไมถึงไม่ใช่พวกเราหกคนล่ะ?"
หลัวปิงดันแว่นตาขึ้น "พวกนายเตรียมจะไปทำอะไรกันเหรอ?"
"ไปเล่นบาสน่ะ..."