เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 71 ซวยแล้ว ฉันกลายเป็นเด็กแนวสายวรรณกรรมไปซะแล้ว
บ้านของเจียงหลีหลี่ พูดได้ว่าเป็นหอพักคนโสดระดับหรูหราห้องหนึ่ง ห้องชุดขนาดสี่ห้องนอน มีเพียงสองห้องนอนเท่านั้น ห้องนอนใหญ่ที่เธอนอน และห้องนอนเล็กสำหรับรองรับแขก ส่วนอีกสองห้องที่เดิมทีเป็นห้องนอน ถูกเธอตกแต่งดัดแปลงเป็นห้องเก็บของและห้องแต่งตัวแบบวอล์กอินคลอเซ็ต ส่วนการตกแต่งห้องนั่งเล่นก็ประณีตพิถีพิถันเป็นอย่างยิ่ง เธอบอกว่าทั้งบนเพดานและใต้พื้นล้วนบุด้วยแผ่นฉนวนกันเสียงไว้ชั้นหนึ่ง เวลาเล่นเปียโนจึงไม่ส่งเสียงรบกวนเพื่อนบ้านทั้งชั้นบนและชั้นล่างเลย
เงียบสงบยิ่ง
อี้หยางชำเลืองมองเจียงหลีหลี่อีกครั้ง รู้สึกว่าเธอน่าจะยังหลับต่อไปอีกสักพัก ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง จึงค่อยๆ ย่องเบาๆ ไปหยิบหนังสือ 《ยุคทอง》 (Golden Age) เล่มนั้นลงมาจากชั้นวางหนังสือ
มันยากที่จะห้ามความอยากรู้อยากเห็นได้จริงๆ