เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 69 เรื่องแค่นี้ก็รู้ด้วยเหรอเนี่ย...
ความจริงแล้ว ในก้นบึ้งหัวใจของอี้หยางคิดอยากจะปฏิเสธ ในมุมมองของเขา แค่การเรียนหนังสือก็ต้องใช้พลังกายและพลังสมองไปมากมายมหาศาลแล้ว เวลาว่างยังต้องแบ่งไปออกกำลังกายและฝึกซ้อมกีตาร์อีก เวลาที่จะจัดสรรได้จึงยิ่งเหลือน้อยลงไปใหญ่ แล้วอีกฝ่ายยังมายัดหนังสือพิลึกพิลั่นอะไรไม่รู้มาให้ในเวลาแบบนี้อีก... จะเอาเวลาที่ไหนไปอ่านกันล่ะเนี่ย
และที่สำคัญยิ่งกว่านั้น...
หวังเสี่ยวปัว นี่มันใครกันล่ะเนี่ย? ไม่เคยได้ยินชื่อมาก่อนเลย
《ยุคทอง》 ฟังจากชื่อแล้วก็น่าจะเป็นหนังสือประเภทที่ไม่ค่อยน่าสนใจเท่าไร... อืม คงจะเป็นแนวๆ เดียวกับหนังสือของหลู่ซิ่นกระมัง?
อี้หยางกำลังคิดจะปฏิเสธ เสียงกริ่งหมดคาบเรียนก็ดังขึ้นพอดี ลั่วลั่วเยว่ลุกขึ้นยืนแล้ว เธอใช้มือตบพนักพิงเก้าอี้ของอี้หยางเบาๆ ส่งสัญญาณให้เขาช่วยขยับหลบหน่อย เธอจะออกไปข้างนอก