เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 57 เสแสร้งเกินไปแล้วมั้ง
ตอนที่เดินมาถึงชั้นล่าง สามารถสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่าชิวกว่าหรานมีความตื่นเต้นอยู่ไม่น้อย และในความตื่นเต้นนั้นก็แฝงไว้ด้วยความประหม่ากังวลอยู่สายหนึ่ง เธอหยุดฝีเท้าลงตรงทางเข้าตึกพักอาศัย แล้วเอ่ยถามว่า: "จริงสิอี้หยาง ที่บ้านนายมีคนอื่นอยู่อีกไหม?"
"คุณย่าของฉันอยู่"
"อ๋อ... แล้วพ่อกับแม่ของนายล่ะ?"
อี้หยางนิ่งเงียบลงไป เพราะก่อนจะกลับมาเกิดใหม่ เขาเป็นคนเก็บเนื้อเก็บตัวและปิดกั้นตัวเองมาก ดังนั้นคนจำนวนมากที่ไม่ได้ให้ความสนใจเขามาก่อน จึงไม่มีใครรู้เรื่องที่พ่อแม่ของเขาไม่อยู่แล้ว
"เสียชีวิตไปแล้ว"
ชิวกว่าหรานชะงักอึ้งไป สายตาเริ่มวูบไหว: "อ๋อ... อ่า คือว่า... ขอโทษด้วยนะ..."
"ไม่เป็นไรหรอก"
ทั้งสองคนเดินก้าวขึ้นบันไดไปด้วยกัน แล้วหยุดลงที่หน้าประตูห้องพัก