เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 49 ความเมตตาเอ่อล้นของเจียงหลีหลี่
ฝนซาลงไปมากแล้ว แต่ยังไม่หยุด ตกปรอยๆ ไม่ขาดสาย อี้หยางไม่ค่อยอยากตากฝนเท่าไรนัก แม้ว่าจากตรงนี้ไปยังหมู่บ้านจัดสรรของเขากับเจียงหลีหลี่จะมีระยะทางเป็นเส้นตรงเพียงไม่กี่ร้อยเมตรก็ตาม
เจียงหลีหลี่มองออกถึงความลังเลของอี้หยาง เธอจึงถามขึ้นด้วยความสงสัยว่า "เธอไม่อยากกลับเหรอ? หรือว่าเธอไม่อยากกลับพร้อมครู?"
อี้หยางถอนหายใจเบาๆ แล้วพูดว่า "ผมไม่อยากตากฝนครับ"
ในแววตาของเจียงหลีหลี่ผุดประกายยิ้ม สีหน้าดูพิลึกพิลั่น "เธอนี่สำออยจังนะ?"
อี้หยางแค่นยิ้ม: "เหอะ"
เจียงหลีหลี่ไม่พูดพร่ำทำเพลง พาดแขนลงบนไหล่ของอี้หยาง ลากตัวเขาออกจากใต้กันสาด หยาดฝนอันสดชื่นโปรยปรายลงบนร่างกาย เธอแหงนหน้าขึ้น ปล่อยให้หยาดฝนตกลงบนใบหน้า พูดอย่างผ่อนคลายสบายอารมณ์ยิ่งว่า "ฉันชอบตากฝนมาตั้งแต่เด็กแล้วล่ะ"
อำเภอชิงเหอ ฝนสะอาดมาก