กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 47 กรรโชกทรัพย์เล็กน้อยพองาม
นับตั้งแต่วินาทีที่หนิงจือซินบอกว่าแม่ของเธอไปดูงานต่างจังหวัด อีกทั้งยังเป็นครอบครัวเลี้ยงเดี่ยว เรื่องราวในวันนี้ก็ถูกลิขิตไว้แล้วว่าจะไม่จบลงโดยเร็ว เพื่อเร่งขั้นตอนให้ไวขึ้น อี้หยางจึงปล่อยให้เธอนั่งรออยู่บนเก้าอี้ในห้องโถงของโรงพยาบาล ส่วนตนเองก็เดินไปจ่ายเงินและรับยาเพียงลำพัง แล้วค่อยๆ เดินกลับมา
พอกลับมาถึงที่ที่หนิงจือซินนั่งอยู่ เธอกำลังถือสมุดเล่มเล็กจดศัพท์ภาษาอังกฤษ ม.ต้น ท่องจำอยู่อย่างเงียบเชียบ เมื่อเห็นภาพนี้ ในใจก็อดก่นด่าไม่ได้ว่า ยัยเด็กเรียนเอ๊ย
ยัยเด็กเรียนเงยหน้าขึ้น เผยสีหน้าไร้เดียงสาออกมา: "เรียบร้อยแล้วเหรอจ๊ะ?"
อี้หยางบอกว่า "เรียบร้อยแล้ว จะแปะเลยตอนนี้ไหม? หรือว่าจะกลับไปแปะเองที่บ้าน"