กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 33 ความตกตะลึงของหลิวตงหง
สายฝนนอกหน้าต่างไม่ได้ตกยาวนานอย่างที่คิด ในคาบที่สองฝนก็หยุดตกไปแล้ว ทว่าในห้องเรียนกลับไม่ได้เย็นสบายขึ้นเลย ในทางตรงกันข้ามเพราะความชื้นจึงยิ่งทำให้ร้อนอบอ้าวขึ้นไปอีก พัดลมบนเพดานหมุนเอื่อยๆ ไร้เรี่ยวแรง ไม่อาจพัดพาอารมณ์ตึงเครียดให้จางหายไปได้
หลิวตงหงยืนอยู่ข้างแถวของอี้หยางกับจ้าวเฉียงมานานหลายนาทีแล้ว
นักเรียนบางคนที่ทำโจทย์ติดขัดเป็นครั้งคราวชำเลืองซ้ายแลขวา เห็นภาพนี้เข้า ก็เริ่มลอบซุบซิบในใจ
หลิวตงหงดันแว่นตาขึ้นอีกครั้ง บ่งบอกถึงความไม่สงบในใจของเธอ