เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 31 ใต้สายฝนกระหน่ำ
หลังจากกินมื้อเที่ยงเสร็จ จางปู่โซ่วก็จำใจต้องตามอี้หยางมาโรงเรียนอย่างช่วยไม่ได้
"มาเร็วขนาดนี้... นอนกลางวันก็ไม่ได้นอนเต็มอิ่ม"
โรงเรียนมัธยมต้นชิงเหอ จะต้องรอจนถึง ม.3 ถึงจะเริ่มมีการเรียนเสริมช่วงพักกลางวัน ดังนั้นพอกินข้าวเสร็จ ตามความเคยชินของจางปู่โซ่ว จะต้องนอนกลางวันให้เต็มอิ่มถึงจะสะใจ ทว่าจนปัญญาที่อี้หยางบอกว่าจะต้องรีบมาทำโจทย์คณิตศาสตร์แต่เนิ่นๆ เขาจึงทำได้เพียงตามมาโรงเรียนด้วยความขุ่นเคืองใจเต็มอก
ในห้องเรียนมีนักเรียนที่กินข้าวเที่ยงที่โรงเรียนเพียงส่วนน้อย ฟุบหลับพักผ่อนอยู่บนโต๊ะเรียน ทันทีที่ก้าวเข้าห้องเรียน อี้หยางก็ส่งสัญญาณมือจุ๊ปากให้จางปู่โซ่วเงียบเสียง เป็นการเตือนไม่ให้เขารบกวนการพักผ่อนของเพื่อนนักเรียนคนอื่น