กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 22 ฉันอยากเปลี่ยนที่นั่ง
แน่นอนว่าจ้าวเฉียงย่อมไม่เชื่อว่าเรื่องนี้เป็นฝีมือของอี้หยาง คิดไปคิดมามีแต่ติงรุ่ยเท่านั้นที่ทำเรื่องแบบนี้ได้ ทว่าในยามนี้เมื่ออี้หยางออกหน้ารับแทนด้วยตัวเอง ตนเองก็ไม่กล้าไประเบิดอารมณ์ใส่อี้หยาง เรื่องนี้จึงทำได้เพียงปล่อยให้เงียบหายไปเท่านั้น
อย่างไรเสีย อี้หยางก็ยอมรับแล้ว ซ้ำยังถือว่าขอโทษแล้วด้วย เขาจึงไม่ถือว่าเสียหน้าแต่อย่างใด
แต่ถ้าอี้หยางพูดความจริงตรงๆ ว่าเป็นฝีมือของติงรุ่ย เรื่องนี้คงจบลงได้ไม่ง่ายนัก
สรุปแล้ว คำพูดเพียงประโยคเดียวของอี้หยาง ทำให้ทุกคนไม่ต้องเสียหน้า และยังช่วยคลี่คลายสถานการณ์ให้หลัวปิงได้อีกด้วย
ในเวลานี้ ติงรุ่ยจึงมายืนต่อหลังจ้าวเฉียงอย่างเป็นธรรมชาติ