เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 20 เปิดเทอม
สิ่งที่อี้หยางคาดไม่ถึงก็คือ เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น คุณย่าก็กลับมาแล้ว นางกล่าวว่า "ยังไงก็ยังไม่ค่อยวางใจให้หยางหยางอยู่บ้านคนเดียวอยู่ดี"
อี้หยางรู้สึกซาบซึ้งใจอยู่บ้าง แต่ที่มากกว่าคือความตัดพ้อ เขากล่าวกับย่าอย่างขุ่นเคืองว่า "ผมโตแล้วนะครับ ย่าอายุมากแล้ว วิ่งวุ่นไปทั่วคนเดียว น่าเป็นห่วงออก"
คุณย่าชะงักไปเล็กน้อย ในใจผุดความรู้สึกซับซ้อนขึ้นมา อี้หยางใช่ว่าไม่เคยตัดพ้อนาง นับตั้งแต่เริ่มเข้าสู่วัยรุ่น คำพูดของอี้หยางมักจะชวนให้โมโหอยู่เสมอ ทว่าคราวนี้กลับไม่เหมือนกัน แม้จะเห็นได้ชัดว่าเป็นน้ำเสียงตัดพ้อบ่นว่า แต่หัวใจของนางกลับซาบซึ้งใจอย่างหาที่สุดมิได้
เด็กคนนี้ โตเป็นผู้ใหญ่แล้วจริงๆ
อี้หยางพูดว่า "ก็ไม่ได้บอกให้อารองหรืออาสะใภ้มาส่งสักหน่อย"
คุณย่ายิ้มพลางส่ายหน้า "ย่ายังไม่ถึงวัยที่เดินเหินไม่ไหวนี่นา"
อี้หยางทอดถอนใจ ไม่ติดใจเซ้าซี้ในประเด็นนี้อีกต่อไป